Italiaans

Dit is zo’n pastasaus die me terugvoert naar toen alle kinderen nog thuis woonden. Naar zo’n dag dat je in de koelkast keek en dacht … wat zullen we eens maken als pastasaus… ui, knoflook, een stronk bleekselderij, tomaten… en dat alles heerlijk laten sudderen. Af en toe roeren. Naar buiten kijken naar de vogeltjes die voorbij vliegen. Nog eens roeren. Een vraag van een van de kids beantwoorden. Weer eens roeren. Even een telefoontje aannemen. En nog eens rustig roeren. En dan kunnen roepen: jongens, we gaan eten. En de blije koppies als ze zien wat er op tafel staat. Zo’n saus is dit…

Risotto in de ochtend, in de middag, in de avond. Ik ben onverzadigbaar als het op risotto aankomt. Elke risotto. Altijd. Ik presenteer het ook altijd met de grootst mogelijke liefde en aandacht. Want ja, smeuïge risotto rijst, hoe overheerlijk ook, oogt niet altijd even aantrekkelijk. Voor risotto doe ik dus altijd een paar stapjes extra. Het is nou eenmaal stiekem mijn ‘lievelings’. En in dit geval oogt het niet alleen lekker, maar voegt de portabello natuurlijk ook echt smaak en textuur toe aan de risotto.

Ik houd van bitter. Heel erg zelfs. Het kan mij niet bitter genoeg zijn. Witlof. Grapefruit. Spruitjes. En als het zoals in deze salade gecombineerd wordt met zoet, dan is la Beems helemaal in haar nopjes. Eens zien of jij dat ook zult zijn….

Champagne en risotto. Het klinkt verfijnd en dat is het ook. En mocht je denken dat je de champagne daarna toch niet proeft, dan heb je het mis. Die proef je zeker. En mocht je denken dat je het ook met een prosecco kunt doen, dan klopt dat. Maar je proeft wel het verschil.