Italiaans

Als ze in het veld staan en ze bloeien zijn ze diep paars. Prachtig gezicht. Dan kan ik me maar moeilijk voorstellen dat je ze een keer zult eten. Ik vind artisjok eten een van de gezelligste dingen die er zijn. Vooral als je het samen kunt doen. Een artisjok delen. Blaadje voor blaadje losmaken. Even dopen in de vinaigrette. En dan heerlijk het zachte deel afschrapen met je tanden. De botsing van smaken. Het ‘grondige, nootachtige’ van een artisjok en het zure frisse van de vinaigrette. En dan als alle blaadjes aan de beurt zijn geweest, het hart vrijmaken van de draadjes en dan nog even heerlijk oppeuzelen. Wel eerlijk delen hè.

Je hebt zoete paprikasoep en zoete paprikasoep. Deze is dus echt zoet omdat je de paprika’s eerst een uur in de oven hebt en van hun velletje ontdoet. Het komt het resultaat meer dan ten goede. Het is een klusje, ik weet het, maar doe het nou maar gewoon….

Tja, heerlijk zacht gesmoorde venkel en uien. Ingekookt met witte wijn. En dan zwarte olijvenringetjes die daar tussendoor komen. Op een knapperige bruchetta. Tja tja tja. Ik zou er maar veel van maken als ik jou was.

Sperziebonen en tomaten, je komt het in veel keuken tegen. Ik vind het in al zijn variaties lekker, het is maar net waar je zin in hebt die dag. Deze variatie is een van de puurdere. Typerend voor de Italiaanse keuken. Het is wat die keuken zo aantrekkelijk maakt. Fagiolini zijn eigenlijk hele lange bonen, ze lijken op kouseband. Maar ik gebruik er doorgaans gewoon sperziebonen voor. Dus ben je in voor pure smaak, maak dit dan heerlijk. Naast een risotto à la Milanese…