Recept

Mijn zoon houdt niet van venkel. Hij gruwelt ervan. Vroeger mocht ieder kind bij ons thuis drie dingen laten staan die hij echt niet lustte. Voor Laszlo was venkel er daar eentje van. Toen ik deze venkel was gemaakt, kon ik hem overhalen hem toch te proeven. En? Hij vond hem verrukkelijk. Dus dit recept is zelfs geschikt voor venkelhaters. Hij is boterzacht, zoetig, ongelofelijk vol van smaak en smaakt naar meer.

Ik ben dus totaal geen aardappeleter. Oninteressant. Nodeloze vulling van de maag. Van die dingen. Maar bereid op deze manier, blijf ik ervan snoepen. Nog een gepofte aardappel over die op een schaaltje op het aanrecht staat. Weg is ie. In mijn mond. Maak dit recept met goed stevige pofaardappels, dat is het allerlekkerste.

Ik hoorde van hummussoep en dacht maar één ding: maken. En snel ook. En ik maakte hem. Vol verwachting klopte mijn hart. Eigenlijk waren mijn verwachtingen zo hoog dat het eigenlijk alleen maar kon tegenvallen. Maar, je raadt het al: het was overweldigend lekker. Niet te doen zo lekker. Nog veel lekkerder dan verwacht. En dat vond ik niet alleen. De structuur. De smaak. Het mondgevoel. Het plaatje. Alles klopt, maar dan ook werkelijk alles.

Meiknolletjes, ik had er nog nooit een gezien, vastgehad, laat staan geproefd. Maar ik had er een paar meegekregen van de tuinderij waar we veel van onze groenten halen. “Kijk maar of je er wat mee kunt”, zei ze. Ze lagen in de koeling en keken vragend. “Ga je nog wat met me doen?” En toen besloot ik dat het maar moest gebeuren. Ik dacht aan mosterd. Ik dacht aan de oven. Ik dacht aan verse basilicum. En wat was het lekker. Daarna zette ik het ook meteen op tafel in het restaurant. Iedereen ‘moet’ dit gewoon proeven.