Navigatie — à la Damaris

Proef, praat, lach, huil en verwonder: Word geen Mona Keijzer

Joris liet mij vanochtend een stukje zien waarin Mona Keijzer en Arnon Grunberg aan tafel zitten bij Sophie Hilbrand. Keijzer zegt daar zonder blikken of blozen “dat we toch allemaal weten dat mensen uit Islamitische culturen worden opgevoed met Jodenhaat”. En dat ze daarom hier bij de inburgering de geschiedenis van de Holocaust moeten leren. “We weten toch allemaal dat Hamas ….”, verder kwam Keijzer niet… Grunberg zegt tegen haar: “U blijkt helemaal niets te weten over de Islam.” En Sophie vat even later samen: Arnon zegt dat u zich misschien ook in de Islam zou kunnen verdiepen’. Waarop Keijzer zegt: “Nu neemt het gesprek wel een hele vreemde wending.”

Nu neemt het gesprek wel een heel vreemde wending.
In dat ene zinnetje zit alles waardoor ik me de laatste tijden zo machteloos en boos voel. Ik schreef er daarom het volgende ‘proef, praat, lach huil en verwonder’ over.

Alweer een heel jaar elke week een ander menu. Wat een feest.

We vieren deze week dat we één jaar bestaan. Een restaurant met een culinair plantaardig viergangen diner. Elke week weer een wisselend menu. Al die weken weer een andere starter, voorgerechten, hoofdgerechten. Waar komt die kookinspiratie vandaan wordt dagelijks gevraagd? En wat maakt een gerecht een à la Damaris gerecht? Nou eh….heb je even.

Chefs koken waar ze zelf van smullen – en dat is doorgaans niet plantaardig

Chefs koken graag waar ze zelf van smullen. En waarmee ze – volgens zichzelf – hun gasten ultiem mee kunnen verwennen. Maar, als een chef zelf niet plantaardig eet, weet hij of zij ook niet zo goed wat te bereiden wat ‘smulbaar’ is. En dus komen ze bij à la Damaris eens even in de keuken, meekoken. Proeven en van de ene in de andere aangename verrassing te vallen.

We openen een restaurant in Zaltbommel

vegan-restaurant-zaltbommel-a-la-damaris

Het begon jaren geleden met een online platform vol heerlijke recepten. Deze website. We gingen ook receptenboekjes uitbrengen. Maar liefst vier stuks zijn er nu verkrijgbaar.
Er volgde een Facebook groep met 7000 leden.
Een Instagram account met 2000 volgers.
In 2020 verhuisden we naar Gameren en kon je voortaan zaterdags een Libanese mezze afhalen bij ons aan de dijk. En op woensdag eenpansgerechten. Lees verder…

Dinerbon | restaurant à la Damaris

We openen een restaurant in Zaltbommel. Wil je ons nu al steunen? Koop dan 1 of meerdere dinerbonnen en laat je begin 2022 door ons in de watten leggen.

De broodjes van mijn jeugd

Deze broodjes zijn de broodjes van mijn jeugd. Als grietje wonend aan de boulevard van Beyrouth in Libanon, smeekte ik mijn vader om zo’n broodje. Eerst liep ik dan parmantig met mijn ‘handtas’, maar dat duurde vaak niet lang. Want ik wist al wat daar binnenin zat. En dat was zo ongelofelijk lekker, dat ik me niet lang kon beheersen. Ik scheurde aan de voorkant het broodje open en dan … en dan … kwam die goddelijke geur me tegemoet. Ultiem geluk. Za’atar, nee beter nog, warme za’atar.

Lofzang op linzen

Linzen hebben een imagoprobleem. Ik weet het, ze hebben hun kleur niet mee. Ik weet het, als je ze kookt wordt dat ook niet beter. Als je niet uitkijkt ziet het er ook nog als een brei uit. Maar omdat de schoonheid van linzen zo van binnen zit, vind ik hun uiterlijk absoluut wel aantrekkelijk. Word ik heel blij als ik ze zie. Verheug ik me erop als ze weer op mijn bord gaan liggen. Kan ik vol blijdschap een zakje groene linzen uit het schap pakken en respectvol naar de kassa meenemen.