Pasta met snijbiet roomsaus
Snijbiet is geen dagelijkse kost, althans niet in dit huis. Maar als je aanvoer van snijbiet plotseling heel groot is, word je creatief. En dit is een heel goede culinaire creatie geworden die voor iedereen vindt. Zacht, romig én echt smaakvol.
Pompoenrisotto
Risotto en ik zijn hele dikke vrienden. Onvoorwaardelijk. Voor het leven. Stelt me nooit teleur. Heb altijd alles in huis om een risotto te maken. Soms weet ik niet welke, maar dan vindt de risotto mij. Met goede suggesties. Zoals laatst met pompoen. Liefde op het eerste gezicht weer. What’s new.
Arancini da Ischia
Als ik nou aan zondagmiddag denk. Als ik nou aan Italië denk. En ik combineer die twee, dan denk ik aan arancini da Ischia. Onlangs aten we ook al overheerlijke arancini bij onze Italiaanse vriend Gian in Antwerpen. En hij gaf me zijn recept. En ik deed er wat à la mezelf bij en dit zijn ze dan. Ontzettend lekker. Een heel volwaardig zelfstandig bijgerecht van rijst.
Bietenrisotto
Of je nou van bieten houdt of niet, dit ziet er toch ongelofelijk lekker uit? En dat is het ook. Rode wijn, rode uien, bieten… En heerlijk wat knoflook en dille. Zo ongelofelijk lekker. Zo fris. Zo aards. En zo smaakvol.
Passata di pomodoro à la Giancarlo
Het excuus om gewoon een paar uur in de keuken rond te hangen. Meestal op zondagmiddag trouwens. Tomatensaus maken voor later dit jaar. Lekker lang inkoken. Flessen steriliseren. De belofte dat die verrukkelijke saus straks in de bijkeuken staat te wachten op je. Op de dag dat je het even niet weet. Of juist wel. En voor die gelegenheid openmaakt. Ja, zo’n dag is een heel fijne dag.
Het is volgens het recept uit de keuken van onze Italiaanse vriend Giancarlo uit Napoli. Authentieker wordt het niet snel. Klassieker ook niet. Typisch à la Damaris dus ook.
Pasta met zachte bleekselderij tomatensaus
Dit is zo’n pastasaus die me terugvoert naar toen alle kinderen nog thuis woonden. Naar zo’n dag dat je in de koelkast keek en dacht … wat zullen we eens maken als pastasaus… ui, knoflook, een stronk bleekselderij, tomaten… en dat alles heerlijk laten sudderen. Af en toe roeren. Naar buiten kijken naar de vogeltjes die voorbij vliegen. Nog eens roeren. Een vraag van een van de kids beantwoorden. Weer eens roeren. Even een telefoontje aannemen. En nog eens rustig roeren. En dan kunnen roepen: jongens, we gaan eten. En de blije koppies als ze zien wat er op tafel staat. Zo’n saus is dit…
Portabello gevuld met risotto van prei en funghi porcini
Risotto in de ochtend, in de middag, in de avond. Ik ben onverzadigbaar als het op risotto aankomt. Elke risotto. Altijd. Ik presenteer het ook altijd met de grootst mogelijke liefde en aandacht. Want ja, smeuïge risotto rijst, hoe overheerlijk ook, oogt niet altijd even aantrekkelijk. Voor risotto doe ik dus altijd een paar stapjes extra. Het is nou eenmaal stiekem mijn ‘lievelings’. En in dit geval oogt het niet alleen lekker, maar voegt de portabello natuurlijk ook echt smaak en textuur toe aan de risotto.
Bitterzoete salade
Ik houd van bitter. Heel erg zelfs. Het kan mij niet bitter genoeg zijn. Witlof. Grapefruit. Spruitjes. En als het zoals in deze salade gecombineerd wordt met zoet, dan is la Beems helemaal in haar nopjes. Eens zien of jij dat ook zult zijn….
Champagnerisotto
Champagne en risotto. Het klinkt verfijnd en dat is het ook. En mocht je denken dat je de champagne daarna toch niet proeft, dan heb je het mis. Die proef je zeker. En mocht je denken dat je het ook met een prosecco kunt doen, dan klopt dat. Maar je proeft wel het verschil.
Artisjokken met vinaigrette
Als ze in het veld staan en ze bloeien zijn ze diep paars. Prachtig gezicht. Dan kan ik me maar moeilijk voorstellen dat je ze een keer zult eten. Ik vind artisjok eten een van de gezelligste dingen die er zijn. Vooral als je het samen kunt doen. Een artisjok delen. Blaadje voor blaadje losmaken. Even dopen in de vinaigrette. En dan heerlijk het zachte deel afschrapen met je tanden. De botsing van smaken. Het ‘grondige, nootachtige’ van een artisjok en het zure frisse van de vinaigrette. En dan als alle blaadjes aan de beurt zijn geweest, het hart vrijmaken van de draadjes en dan nog even heerlijk oppeuzelen. Wel eerlijk delen hè.